W historii skandynawskiej biżuterii jest kilku twórców, którzy potrafili połączyć rzemiosło z nowoczesnym myśleniem o formie. Jednym z nich był Einar Modahl (1897–1951). Przez lata pracował w Oslo, gdzie stworzył warsztat znany z emalii najwyższej jakości. Jego projekty nie próbowały robić wrażenia rozmachem. Trafiały do odbiorcy czymś innym: czystością, precyzją i spokojem, który nadal robi wrażenie.
Modahl budował swoje kompozycje na prostych liniach i dobrze przemyślanych proporcjach. Chętnie korzystał z geometrii, ale nie unikał delikatnych motywów organicznych. Podstawą była srebrna forma, którą opracowywał z jubilerską dyscypliną. Dopiero na niej pojawiała się emalia. To właśnie ona stała się znakiem rozpoznawczym artysty. Jego szkliwo wyróżniało się głębokim kolorem, równością powierzchni i świetną odpornością na czas.
W pracowni Modahla powstawały broszki, wisiory, bransoletki, kolczyki i spinki do krawata. Każdy element miał swoje miejsce, nic nie było przypadkowe. Artysta nie gonił za efektownością. Wolał pracować w duchu skandynawskiego modernizmu, gdzie forma ma być czytelna, a detal ma wzmacniać całość, a nie ją przytłaczać.
Jego projekty trafiały również do innych norweskich firm, dzięki czemu styl Modahla szybko rozszedł się po rynku. Dziś to duży atut dla kolekcjonerów. Wyroby z jego pracowni są cenione za trwałość i charakter, a niektóre serie uchodzą za jedne z najlepszych przykładów emalierskiej biżuterii międzywojennej i powojennej Norwegii.
Choć Modahl zmarł w 1951 roku, jego prace regularnie pojawiają się na aukcjach i w antykwariatach. Wciąż potrafią wyróżnić się na tle innych projektów z epoki. Są klarowne, dobrze zaprojektowane i podane z wyczuciem, które nie starzeje się razem z modą.
Dla miłośników skandynawskiego wzornictwa to nazwisko, którego nie warto pomijać. Dla współczesnych twórców to przykład, że prostota w rękach dobrego rzemieślnika potrafi mieć wyjątkową moc. Jeśli biżuteria ma opowiadać o tym, jak rzemiosło spotyka się z nowoczesnością, prace Einara Modahla są jednym z najlepszych punktów wyjścia.
