Przedstawiony medal okolicznościowy, wybity przez Mennicę Warszawską z okazji 400-lecia Mennicy Bydgoskiej (1594–1994), to przykład współczesnej sztuki medalierskiej najwyższej próby. Projekt autorstwa Stanisławy Wątróbskiej-Frindt – jednej z najważniejszych postaci w historii polskiego medalierstwa – doskonale łączy historyczny przekaz z finezyjnym kunsztem rzeźbiarskim.
Awers medalu, przedstawiający majestatyczny portret Jana III Sobieskiego w wieńcu laurowym, stanowi czytelne nawiązanie do XVII-wiecznych monet koronnych i tradycji sarmackiej ikonografii królewskiej. Artystka sięgnęła tu po konwencję barokowych medalionów portretowych, nadając wizerunkowi Sobieskiego dostojeństwo i pewną teatralność charakterystyczną dla epoki. Delikatne modelowanie tkanin, ornamentalne detale stroju oraz wyważone proporcje sprawiają, że kompozycja jest jednocześnie historyczna, ale i wyjątkowo współczesna w swojej precyzji.
Rewers medalu przypomina renesansowe talary – umieszczony centralnie herb Rzeczypospolitej z czasów Zygmunta III Wazy otoczony został monumentalnym napisem upamiętniającym 400-lecie mennictwa bydgoskiego. To świadome odwołanie do monet, które w XVI wieku były symbolem potęgi państwa i pierwszych sukcesów mennicy w Bydgoszczy. W projekcie Wątróbskiej widać nie tylko fascynację dawnym sztychem i detalem heraldycznym, lecz także ogromną wiedzę numizmatyczną – cechy rzadko spotykane wśród współczesnych medalierów.
Stanisława Wątróbska-Frindt była artystką absolutnie wyjątkową. W ciągu swojej kariery stworzyła ponad 900 medali, odznak i insygniów oraz około 100 monet. To właśnie jej zawdzięczamy projekt awersów polskich monet obiegowych wprowadzonych po redenominacji w 1995 roku – od 1 grosza aż po 1 złoty – które do dziś są w powszechnym użyciu. Przez trzy dekady była głównym artystą-medalistą Mennicy Państwowej, a jej twórczość wyznaczała standardy polskiego medalierstwa końca XX wieku.
Medal wydany na 400-lecie Mennicy Bydgoskiej to jedno z ostatnich i jednocześnie najwybitniejszych dzieł artystki. Powstał w roku jej śmierci, 1994, stanowiąc symboliczne zwieńczenie jej dorobku – hołd dla polskiej historii, tradycji menniczej oraz rzemiosła, któremu poświęciła całe życie.