Szpada Jeana Cocteau, widoczna na zdjęciu, to wyjątkowy przykład jubilerskiego kunsztu oraz symboliczny przedmiot o niezwykłej historii. W Akademii Francuskiej szpada towarzyszy każdemu nowemu członkowi od 1635 roku, kiedy to kardynał Richelieu ustanowił tradycję wręczania jej jako znaku prestiżu, godności i osobistej tożsamości „nieśmiertelnych”. Choć pełni funkcję ceremonialną, jest również indywidualnym dziełem sztuki, nierzadko wyrażającym charakter i dorobek swojego właściciela.
Jean Cocteau – artysta totalny, poeta, malarz, dramaturg i filmowiec – postanowił swoją szpadę zaprojektować samodzielnie. Uczynił z niej osobisty manifest, przekształcając oficjalny insygnium w dzieło nasycone symbolami i emocjami. Do jej wykonania użyto materiałów, które w jubilerskim świecie uchodzą za najbardziej szlachetne i wymagające: złota, srebra, kości słoniowej, emalii, onyksu, rubinów, diamentów i szmaragdów. Ostrze powstało z hartowanej stali, bogato zdobionej subtelnymi grawerunkami, które podkreślają charakter projektu.
Każdy element tej niezwykłej szpady niesie określone znaczenie. Na rękojeści pojawia się profil Orfeusza, jednego z najważniejszych bohaterów mitologicznych w twórczości Cocteau. Zakończenie pochwy nawiązuje do kraty okalającej ogrody Palais-Royal, sąsiadujące z domem artysty. Głowicę zdobi kulka z kości słoniowej, symbolizująca kamień z powieści „Les Enfants Terribles”. Rubiny i diamenty ułożone w formę gwiazdy stanowią osobisty znak Cocteau, często obecny w jego rysunkach i dedykacjach. W efekcie szpada staje się nie tylko insygnium, ale także biżuteryjną opowieścią o życiu i wyobraźni jej twórcy.
Warto podkreślić, że wiele z użytych kamieni ma wartość nie tylko jubilerską, lecz także sentymentalną. Szmaragd podarowała Cocteau sama Coco Chanel, wieloletnia przyjaciółka i towarzyszka artystycznych przygód. Rubiny i diamenty pochodzą od Francine Weisweiller, muzy artysty i gospodyni willi Santo Sospir. Tradycyjny wykonawca szpad akademików, dom jubilerski Cartier, zrealizował projekt Cocteau z najwyższą starannością, traktując go jako osobisty hołd. Co więcej, Cartier pokrył część kosztów materiałów, podkreślając wyjątkową relację łączącą go z artystą.
Wśród członków Akademii Francuskiej nie brakuje również polskich akcentów. Do „nieśmiertelnych” zaliczali się między innymi Julian Klaczko, Czesław Bobrowski, Tomasz Orłowski, Roman Polański, Michał Gawlikowski oraz Andrzej Wajda, który w 1997 roku objął miejsce po Federico Fellinim. Ich wybór do Akademii, podobnie jak w przypadku Jeana Cocteau, stanowi potwierdzenie międzynarodowego uznania i wkładu w rozwój kultury.